|
|
|
|
|
|
صدا گفت: «آفرين مينا، آفرين! نگفتم که اگر فکرت را به کار بيندازی، دروازهی ِ دوم را پيدا میکنی.»
مينا گفت: «من فقط فهميدهام که دروازهی ِ دوم خودم ام.
-اين خودش خيْلی مهم است.
-شايد، اما چه طور من میتوانم از خودم بگذرم؟
-خيْلی ساده: چشمهایات را ببند و سرزمين ِ شکلها را تصور کن.
-تو چه کار خواهی کرد؟
-من هم در کنارت خواهم بود.»
مينا ساکت شد و صدا گفت: «چشمهایات را بستی؟
-بله.
-خب، حالا فکر کن و ببين سرزمين ِ شکلها چه چيزهايی لازم دارد.»
مينا فکر کرد و گفت: «پيش از هر چيز يک خط ِ افق.
-چهرا؟
-برای ِ اين که مرز ِ زمين و آسمان معين باشد.
-خب، پس يک خط ِ افق بکش.»
مينا با چشمهای ِ بسته دور ِ خودش چرخيد.
صدا پرسيد: «کشيدی؟
-نمیدانم، هنوز چشمهایام را باز نکردهام.
-توی ِ ذهنات خط ِ افق را کشيدهای؟
-بله.
-پس چشمهایات را باز کن و نگاه کن.»
مينا چشمهایاش را باز کرد و از تعجب خشکاش زد: سياهي رفتهبود و زمين و آسمان به جز در آن جاهايی که رنگينکمان ِ نگاهاش مینشست و به جز در خط ِ صاف ِ افق در دوردست يکدست سفيد بود.
مينا گفت: «اينجا چهقدر روشن است!
-بايد هم روشن باشد. اما مينا، بهام نگفتی: خط ِ افق هست؟»
مينا گفت: «بله.»
صدا گفت: «خب، حالا بايد بقيهی ِ شکلهای ِ سرزمين ِ شکلها را هم بکشی.
-مثلن چه شکلهايی؟
-چهرا از من میپرسی؟ راهاش را که میدانی: فکرت و حواسات و احساسات را به کار بينداز. فکر کن يک دنيا به چه چيزهايی احتياج دارد، ببين اين چيزها کجا باشند بهْتر و قشنگتر است و سرزمين ِ شکلها را پر کن.
-به هماين سادهگي؟
-به هماين سادهگي.
-باز توی ِ ذهنام؟
-فرقی نمیکند. يا توی ِ ذهنات يا حالا که خط ِ افق را ساختهای، کمی از سياهي ِ خط ِ افق را ازش بگير و شکلهای ِ سرزمين ِ شکلها را با آن بکش.»
مينا دستاش را دراز کرد و با تعجب ديد که دستاش تا افق میرسد. خط ِ افق را در ميان ِ انگشتهایاش گرفت، کمی از آن را کند، آن را مثل ِ قلم در دست گرفت و مشغول شد.
يک کوه در دوردست کشيد، يک درياچه کشيد، يک رودخانه کشيد که از کوه تا درياچه میرفت، چند تا درخت کشيد و خيْلی چيزهای ِ ديگر هم کشيد.
وقتی کارش تمام شد، سرزمين ِ شکلها خيْلی چيز داشت. اما يک اشکال هم وجود داشت.